زمینه و هدف: سینوس پایلونیدال، بیماری شایعی است و درمان اساسی این بیماری، جراحی است. از مشکلات بعد از انجام عمل جراحی وقوع عود بیماری می باشد. در ایجاد عود بعد از جراحی علل زیادی مطرح شده اند. مطالعات انجام شده در مورد علل عود بعد از عمل ناچیز می باشد. با این مطالعه به رابطه چاقی و میزان عود بیماری پایلونیدال می پردازیم.مواد و روش ها: مطالعه ای تحلیلی از نوع مورد - شاهدی بر روی 233 بیمار قابل پیگیری طی سال های 1382-1385 در بیمارستان های لقمان حکیم و بیمارستان امام حسین تهران انجام شد. کلیه بیماران دچار سینوس پایلونیدال که تحت عمل جراحی قرار گرفته بودند، وارد مطالعه و بدو گروه تقسیم شدند. گروهی که دچار عود بیماری بودند به عنوان گروه مورد و گروهی که عود نداشتند به عنوان گروه شاهد، در نظر گرفته شدند. با شیوه همسان سازی کردن دو گروه مورد تحقیق اثر متغیرهای مداخله گر تا حد امکان در دو گروه مورد و شاهد، حذف گردید. بیماران با BMI<25 وزن نرمال و بیماران BMI≥25، چاق در نظر گرفته شدند و متوسط زمان پیگیری بیماران 21 ماه (36-6 ماه) بود. یافته های به دست آمده، با کمک نرم افزار SPSS و تست آماری کای اسکوار مورد تحلیل قرار گرفتند.یافته ها: بیشتر بیماران در گروه سنی 20 تا 29 سال قرار داشتند و نسبت مرد به زن در بیماران جراحی شده 4 به 1 بود. 33% بیماران مورد مطالعه به آکنه بودند و 20% بیماران سابقه خانوادگی سینوس پایلونیدال داشتند. میزان عود بعد از عمل در روش جراحی باز نسبت به بسته کمتر بود و این کاهش از نظر آماری معنی دار بود (P=0.02). 22 بیمار (9.5%) از 233 بیمار مورد مطالعه دچار عود شدند. از 137 بیمار با BMI نرمال 8 نفر (5%) دچار عود شدند و از 96 بیمار چاق 14 نفر (14%) دچار عود شدند. از نظر آماری میزان عود سینوس پایلونیدال با چاقی رابطه معنی داری داشت.نتیجه گیری: چاقی بعنوان یک فاکتور در ایجاد عود بیماری پایلونیدال موثر است.

زمینه و اهداف: درمان اصلی بیماری پایلونیدال جراحی است. پس از برداشت، کنترل محل خالی و نوع برخورد با آن معضل عمده محسوب می گردد. در این زمینه روش های مختلفی معرفی شده اند، ولی هنوز در مورد بهترین تکنیک مباحثه وجود دارد. هدف از این مطالعه بررسی نتایج اکسیزیون کامل و مارسوپیالیزاسیون بوده است.مواد و روش ها: در این مطالعه گذشته نگر، پرونده 320 بیمار مبتلا به سینوس پایلونیدال که به روش اکسیزیون و مارسوپیالیزاسیون در مراکز آموزشی و غیر آموزشی تبریز طی سال های 88-1380 درمان شده بودند، بررسی گردید. مشخصات بیماران و نیز نتایج کوتاه و بلندمدت تعیین گردید.یافته ها: در مجموع 320 بیمار، 288 مرد و 32 زن با سن متوسط 26.3±8.5 (15-46) سال وارد مطالعه شدند. اغلب بیماران (%98.8) روز دوم پس از عمل ترخیص شدند. متوسط مدت بهبود زخم 4.4±3.2 (2-6) هفته پس از عمل بود. طی یک سال میزان عود%1.3  و میزان نیاز به جراحی مجدد %0.3 بود. طی مدت پیگیری عارضه عمده یا مرگ و میر وجود نداشت.نتیجه گیری: اکسیزیون کامل و مارسوپیالیزاسیون روشی ایمن و موثر در درمان سینوس پایلونیدال می باشد.

زمینه و هدف: هدف از انجام این مطالعه مقایسه نتایج جراحی سینوس پایلونیدال با دو روش «بستن اولیه» با «روش باز» می باشد.مواد و روش ها: کلیه بیماران مبتلا به سینوس پایلونیدال مراجعه کننده به درمانگاه جراحی بیمارستان دکتر شریعتی در سال 1387-1386 در یک مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی وارد شدند. در تمامی بیماران خارج کردن بافت های ناسالم همراه با بستن در خط وسط (بستن اولیه، N=40) یا برداشتن بافت ها بدون ترمیم (روش باز، N=40) صورت می گرفت. بیماران با آبسه پایلونیدال از مطالعه خارج می شدند. پیامدهای مهم شامل طول مدت بستری در بیمارستان، طول مدت بهبودی کامل زخم، طول مدت دوری از کار، درد پس از عمل، میزان رضایت بیماران و میزان عود بودند.یافته ها: اکثر بیماران مذکر بودند (0.87.50%). طول مدت بستری در بیمارستان اختلاف معنی داری نداشت. میانگین طول مدت دوری از کار در جراحی به روش بستن اولیه (1.73±8.65 در برابر 2.33±11.53 روز،  (P=0.001و طول مدت بهبودی کامل (0.92±3.43 در برابر 0.79±5.3 روز، P=0.001) به میزان معنی داری کوتاهتر بودند، اما اختلاف معنی داری در طول مدت بستری و تعداد ویزیت ها مشاهده نشد. در جراحی به روش بستن اولیه میانگین شدت درد در روز اول (6.5±37.75 در برابر 5.06±43.63، P=0.001)، روز دوم (6.66±26.75 در برابر 5.48±34.63، P=0.001)، روز سوم (6.05±18.25 در برابر 6.88±27.88،P=0.001 ) و روز هفتم (3.85±8.45 در برابر 6.19±17.88، P=0.001) پس از عمل به میزان معنی داری کمتر بود. فراوانی بروز عارضه و نیاز به تکرار عمل جراحی در دو گروه اختلاف معنی داری نداشتند. میانگین میزان رضایت بیماران در گروه جراحی به روش بستن اولیه (0.53±4.15 در برابر 0.5±3.6،P=0.001 ) بیشتر بود.نتیجه گیری: بر اساس نتایج این مطالعه، خارج کردن و بستن اولیه، روشی برتر برای درمان بیماران مبتلا به سینوس پایلونیدال است. این روش با مزایایی همچون میانگین کوتاهتر طول مدت دوران دوری از کار، بهبودی سریعتر زخم، کمتر بودن درد پس از عمل و رضایت بیشتر بیماران با عوارض و عود مساوی در مقایسه با روش باز همراه است.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

زمینه و هدف: سینوس پایلونیدال،یک بیماری شایع می باشد که بیشتر افراد جوان را درگیر می کند. این بیماری با روش های مختلف جراحی (باز - بسته) درمان می گردد. روش جراحی ایده ال باید کمترین میزان عود و کمترین مدت زمان بستری در بیمارستان را داشته، بیشترین سود را به بیمار برساند. هدف این مقاله، گزارش تجربه ما در مورد روش لیمبرگ فلپ در درمان سینوس پایلونیدال و مقایسه با تجربیات مراکز دیگر در دنیا می باشد.مواد و روش ها: در این مطالع که یک مطالعه مشاهده ای - توصیفی - مقطعی می باشد، هفتاد بیمار که به روش لیمبرگ فلپ تحت عمل جراحی قرار گرفته بودند، بررسی شدند. روش جمع آوری داده ها به صورت سرشماری بود. اطلاعات مربوط به مطالعه از پرونده بیماران اخذ گردیده و به صورت مستقیم با بیماران تماس برقرار گردید و اطلاعات کسب شده با استفاده از نرم افزار SPSS14 بررسی شد.یافته ها: نتایج بدست آمده در این مطالعه نشان می دهد که جراحی سینوس پایلونیدال به روش لیمبرگ فلپ باعث بازگشت زودتر بیماران به فعالیت روزمره و همچنین کاهش مدت زمان بستری در بیمارستان و کاهش عوارضی همچون هماتوم (0%) عفونت (2.6%) و نکروز فلپ (0%) و بی حسی محل عمل (26.31%) می شود. نکته بسیار مهم در این روش میزان بسیار پایین عود (0%) می باشد که از عوارض مهم این بیماری بوده و در نتیجه روش لیمبرگ فلپ به عنوان روشی مناسب در جراحی سینوس پایلونیدال مطرح می باشد.نتیجه گیری: در این روش عوارض زودرس و دیررس بیماری بسیار کمتر از روش های دیگر جراحی می باشد. با توجه به میزان عود پایینی که در این روش وجود دارد و با توجه به اینکه عود از عوارض بسیار مهم این بیماری می باشد و بروز هر بار عود مستلزم صرف هزینه و زمان بسیار برای بیمار بوده این روش می تواند روشی مناسب در جهت کاهش هزینه های بیمار و هزینه های مربوط به دوری از کار هم برای بیمار و هم برای جامعه باشد.

 لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

زمینه: سینوس پایلونیدال بیماری شایعی در قسمت ساکروکوکسیژیال است که بیشتر افراد جوان را گرفتار می کند و سبب ناتوانی و نیاز به استراحت در منزل و دوری از کار می شود. علیرغم اینکه درمان این مشکل به روش جراحی به یک قرن گذشته برمی گردد، هنوز درمان مطلوب کنتراورسی است و مطالعات اخیر رویکردهای جراحی متفاوتی را مطرح کرده است، به طوری که توافق کلی برای روش جراحی وجود ندارد. تنها توافق موجود در مورد آبسه سینوس پایلونیدال است که درمان آن انسیزیون و درناژ است.روش کار: در این مطالعه آینده نگر که روی 96 بیمار انجام گرفت، بیماران به دو گروه A که تحت جراحی و ترمیم اولیه قرار می گرفتند و گروه B که تحت جراحی و ترمیم ثانویه قرار می گرفتند، تقسیم شدند و بعد یک سال از جراحی پیگیری شدند.یافته ها: در بیماران گروه A، ترمیم اولیه با استفاده از فلپ موضعی و در بیماران گروه B، زخم به روش باز درمان گردید. در هیچیک از گروه ها عود رخ نداد. شواهد عفونت در 9 بیمار از گروه A، و 7 بیمار گروه B دیده شد که همگی به روش موضعی کنترل شدند. در 7 بیمار باز شدن مختصر زخم رخ داد که به روش موضعی کنترل گردیدند.نتیجه گیری: شاخص هایی نظیر طول مدت بهبودی کامل، راه رفتن بدون درد، نشستن بدون ناراحتی و زمان بازگشت به کار مورد استفاده قرار گرفتند که همگی در گروه A بهتر و سریع تر بودند.

سابقه و هدف:  سینوس پایلونیدال ناحیه ی ساکروم بیماری عفونی مزمن و نسبتاً شایعی است. مدیریت جراحی سینوس پایلونیدال امری چالش برانگیز است و با وجود تکنیک های متفاوت جراحی، همچنان میزان عود بالاست. مواد و روش ها:  این مطالعه ی کارآزمایی بالینی دوسوکور درباره ی 60 بیمار مبتلا به سینوس پایلونیدال انجام شد. این بیماران به صورت تصادفی و بر اساس نمونه گیری دردسترس، به سه روش باز، نیمه بسته و بستن اولیه، تحت عمل جراحی قرار گرفتند. زمان بهبود و میزان خون ریزی حین عمل ثبت شد. برای ارزیابی درد بعد از عمل، از مقیاس درد ((MPQ و برای ارزیابی عفونت و ترشحات، از مقیاس Southampton استفاده شد. یافته ها:  زمان بهبود در روش باز طولانی تر از روش بسته و نیمه بسته بود (0/001P=)؛ اما این اختلاف بین روش بسته و نیمه بسته وجود نداشت (0/402=P). دو مورد عود در روش بسته وجود داشت و در روش باز و نیمه بسته، هیچ عودی دیده نشد. بیماران در روش جراحی بسته، خون ریزی پس از عمل کمتری داشتند (p=0. 002). ارتباط معنی داری بین روش جراحی و عفونت پیدا نشد (0/189=P). تفاوت معنی داری در شدت درد متحمل شده در بیماران بعد از عمل وجود نداشت (0/789=P). نتیجه گیری:  برای درمان سینوس پایلونیدال روش جراحی بستن اولیه به واسطه ی موارد عود، با وجود زمان بهبود و خون ریزی کمتر پیشنهاد نمی شود. به نظر می رسد روش جراحی نیمه بسته نسبت به روش باز و بستن اولیه ایمن تر باشد.

با وجود روش های پیشنهادی غیرجراحی در درمان بیماری پایلونیدال هنوز درمان قطعی و اساسی در این بیماری، استفاده از یکی از روش های جراحی است. با توجه به مشکلات زیادی که در روش های مرسوم جراحی به لحاظ عود و یا دوره های طولانی مدت درمانی وجود دارد، از شیوه های مختلفی برای ضدعفونی محل پس از اعمال جراحی استفاده می شود. یکی از این روش ها استفاده از عسل در پانسمان محل زخم باز است. استفاده از عسل موضعی به عنوان ماده پوشاننده زخم، درمانی باستانی است که به اثربخشی آن در مطالعات عصر حاضر مجددا پی برده شده است. بر این اساس مطالعه حاضر با هدف بررسی مداخله ای تاثیر عسل بر روی میزان ترمیم محل زخم پس از عمل جراحی سینوس پایلونیدال انجام گرفت.مطالعه یک کارآزمایی بالینی تصادفی بود و بر روی 24 بیمار مبتلا به سینوس پایلونیدال پس از انجام عمل جراحی صورت گرفت.یافته های حاصل از مقایسه نتایج پانسمان محل زخم در گروه مداخله (n=12) و کنترل (n=12) نشان داد که محل زخم در بیمارانی که پانسمان با عسل برای آنها انجام شده بود، کاملا تمیز و بدون بو و فاقد ترشح چرکی و کشت زخم در همه آنها نیز منفی بود. حال آن که در همه افراد گروه کنترل که از پانسمان مرطوب و شستشوی روزانه با آب و صابون استفاده شده بود، نتیجه کشت میکروبی محل عمل مثبت بود و در 3 مورد نیز ترشحات محل زخم کاملا بد بو و سفیدرنگ بود. دو هفته پس از عمل جراحی در محل زخم همه افراد گروه مداخله، بافت جوانه ای تازه به طور یکنواخت در سراسر محل زخم مشاهده می شد، اما تقریبا در همه موارد در گروه کنترل بافت گرانوله به صورت جزیره ای متراکم در محل تشکیل شده بود و برای تشکیل بافت گرانوله قرمز و یکنواخت به دبریدمان روزانه محل عمل با گاز خشک نیاز بود. از نظر طول مدت ترمیم و بسته شدن کامل دیفکت پوستی در هر دو گروه مداخله و کنترل، تفاوت معنی داری مشاهده نشد. در کل می توان نتیجه گرفت که استفاده از عسل به عنوان یک آنتی سپتیک موضعی مناسب و کم عارضه در پانسمان زخم و محل انسیزیون جراحی می تواند به درمان های رایج افزوده گردد.